Brak obowiązku wykazania bezskutecznych starań o wniesienie skargi nadzwyczajnej

Strona nie musi udowadniać bezskuteczności starań o wniesienie skargi nadzwyczajnej, ponieważ nie istnieje procedura wymuszająca na uprawnionych podmiotach wniesienie takiej skargi.

Możliwość zwrócenia się do podmiotu uprawnionego do wniesienia skargi nadzwyczajnej nie stanowi środka prawnego przysługującego stronie w rozumieniu art. 424^1 § 1 k.p.c.

Sąd odmówił przyjęcia konkretnej skargi do rozpoznania, uznając ją za oczywiście bezzasadną, gdyż zarzuty nie wskazywały na rażące naruszenie prawa.

Niezgodność z prawem w rozumieniu art. 424^1 k.p.c. musi mieć charakter kwalifikowany, elementarny i oczywisty.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem jest dopuszczalna nawet wtedy, gdy strona nie próbowała uzyskać wsparcia w wniesieniu skargi nadzwyczajnej.

Aby skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem została rozpatrzona, musi dojść do rażącego naruszenia zasad wykładni lub stosowania prawa.

Fakt, że postanowienie umowy mieści się w granicach ustawowych, nie wyklucza uznania go za niedozwolone w stosunku do konsumenta.

Istnieje rozbieżność w orzecznictwie: stanowisko Sądu Najwyższego w Izbie Cywilnej różni się od podejścia Izby Pracy w kwestii wymogu wykazania bezskuteczności starań o skargę nadzwyczajną.

Skarga może zostać uznana za oczywiście bezzasadną, jeśli zarzuty nie wykażą rażącego naruszenia prawa.