Brak możliwości nabycia służebności przesyłu przez zasiedzenie przy zgodzie właściciela lub decyzji administracyjnej

Korzystanie z gruntu na podstawie tytułu obligacyjnego (np. zgoda właściciela) lub administracyjnoprawnego (np. decyzja wywłaszczeniowa) wyklucza możliwość nabycia służebności przez zasiedzenie.

Nabycie służebności przez zasiedzenie wymaga posiadania z odpowiednim zamiarem (animus), którego brak w przypadku wykonywania uprawnień wynikających ze stosunku zobowiązaniowego.

Sam fakt posadowienia trwałych urządzeń na gruncie (art. 292 § 1 k.c.) jest przesłanką konieczną, ale niewystarczającą do zasiedzenia służebności.

Wniosek o ustanowienie służebności przesyłu przerywa bieg terminu zasiedzenia dla całej nieruchomości, nawet jeśli we wniosku nie wskazano wszystkich działek ewidencyjnych.

Ciężar dowodu w zakresie wykazania posiadania z zamiarem nabycia służebności spoczywa na wnioskodawcy.

Wniesienie wniosku o stwierdzenie nabycia służebności nie jest dowodem na to, że posiadacz przez cały wymagany okres zasiedzenia miał zamiar nabyć to prawo.

Domniemanie dobrej wiary może zostać obalone, co w przypadku złej wiary wydłuża termin zasiedzenia do 30 lat.

Brak zachowanej dokumentacji inwestycyjnej może prowadzić do uznania, że inwestycja została zrealizowana na podstawie zgody właściciela lub decyzji administracyjnej, co blokuje drogę do zasiedzenia.

Działanie w złej wierze oraz wniesienie wniosku o ustanowienie służebności może skutkować przerwaniem biegu terminu zasiedzenia.