Uchylenie postanowienia o drodze koniecznej z powodu nieważności postępowania

Sąd Najwyższy uznał postępowanie za nieważne, gdyż postanowienie wydano wobec osoby zmarłej.

Sąd wskazał, że nieważność postępowania w sprawach nieprocesowych jest badana z urzędu.

Sąd podkreślił, że ustalenia dotyczące technologicznych możliwości realizacji inwestycji nie mogą opierać się wyłącznie na zeznaniach stron, lecz wymagają opinii biegłego.

Sąd zaznaczył, że odpowiedni dostęp do drogi publicznej to taki, który umożliwia normalne wykorzystanie nieruchomości, co nie zawsze musi oznaczać dojazd pojazdami mechanicznymi.

W sprawach o drogę koniecznej w zabudowie śródmiejskiej sąd musi brać pod uwagę organizację ruchu i strefy ograniczonego parkowania.

Ustanowienie drogi koniecznej wymaga bilansu korzyści i strat (reguła proporcjonalności) dla obu nieruchomości.

Brak zagwarantowanego dostępu do drogi publicznej jest przeszkodą do uzyskania pozwolenia na budowę, ale sąd w tej sprawie nie zastępuje organu administracyjnego wydającego takie pozwolenie.

Zarząd wspólnoty mieszkaniowej może reprezentować wspólnotę w sprawie o drogę konieczną na podstawie uchwały właścicieli, nawet jeśli uchwała ma wady redakcyjne, o ile wola większości jest jasna.

Opieranie ustaleń technicznych na zeznaniach stron zamiast na opinii biegłego może prowadzić do naruszenia przepisów procesowych (art. 278 k.p.c.).

Wydanie orzeczenia wobec osoby, która zmarła w trakcie trwania postępowania, skutkuje nieważnością całego postępowania.