Sąd Najwyższy: Prawo do rzetelnego procesu nie jest dobrem osobistym

Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, uznając, że podniesione w niej zagadnienie ma charakter kazuistyczny i nie stanowi istotnego problemu prawnego w interesie publicznym.

Prawo do rzetelnego postępowania nie jest dobrem osobistym, zatem uchybienia w jego przebiegu nie mogą być uznane za naruszenie dóbr osobistych.

Same ujemne przeżycia wynikające z niesatysfakcjonującego przebiegu procesu nie stanowią o naruszeniu dobra osobistego w postaci godności.

Pojęć konstytucyjnych nie można przenosić wprost na kategorie cywilistyczne, ponieważ Konstytucja nie definiuje katalogu dóbr osobistych.

Godność w znaczeniu konstytucyjnym jest źródłem wartości, a nie odrębnym dobrem osobistym chronionym równolegle z innymi.

Do naruszenia dóbr osobistych może dojść w toku postępowania sądowego, jednak ocena takiego naruszenia musi uwzględniać kompetencje sądu oraz cel procesu.

Katalog dóbr osobistych w art. 23 k.c. jest otwarty, ale nie obejmuje on praw o charakterze pozytywnym, takich jak konstytucyjne prawo do sądu.

Próba oparcia powództwa o ochronę dóbr osobistych wyłącznie na podstawie naruszenia konstytucyjnego prawa do rzetelnego procesu może zostać uznana za bezzasadną.